from WordPress http://ift.tt/2bEPb6v
via IFTTT
Οι ΗΠΑ απέκτησαν την Γροιλανδία – Γη, ύδωρ &… ορυκτά...
Πριν από 2 δευτερόλεπτα
ΑΛΜΥΡΟ ΦΙΣΤΙΚΙ
ΤΟ ΑΛΜΥΡΟ ΦΙΣΤΙΚΙ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕ ΣΕ ΝΕΑ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ. ALMIRO FISTIKI HAS MOVED TO A NEW DOMAIN.
ΤΟ ΑΛΜΥΡΟ ΦΙΣΤΙΚΙ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕ ΣΕ ΝΕΑ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ. ALMIRO FISTIKI HAS MOVED TO A NEW DOMAIN.
Περπατούσα μια μέρα στο δάσος μόνος μου, όταν ξαφνικά άκουσα μια φωνή: «ψιιιτ». Γυρίζω, δεν βλέπω τίποτα. Προχωράω, ακούω πάλι: «ψιιιτ, εδώ, κάτω κοίτα». Κατεβάζω λοιπόν το βλέμμα μου, και βλέπω ένα βάτραχο να μου μιλάει!!! Μου λέει λοιπόν ο βάτραχος: «Μπορείς να μου ξύσεις την πλάτη?» Φρικαρισμένος εγώ, σκύβω και ξύνω τη πλάτη του βατράχου…. «Ευχαριστώ ρε παλικάρι», λέει. «Εδώ και μέρες είχα τρομερή φαγούρα και δεν μπορούσα να ξυστώ. Με έσωσες, για αυτό λοιπόν θα σου το ανταποδώσω -από αυτή τη στιγμή και μετά, σ’ όλη σου τη ζωή καλή τύχη θα σε ακολουθεί», λέει και εξαφανίζεται! Εγώ προσπάθησα να ξεχάσω το όλο περιστατικό, και γύρισα σπίτι μου.
Την επόμενη εβδομάδα, κέρδισα 38 εκατομμύρια στο Προ-πο ! Πραγματικά δεν πίστευα την τύχη μου! Και δεν ήταν μόνο αυτό: ο πατέρας μου που είχε καρκίνο και οι γιατροί του έδιναν 3 μήνες ζωής, έγινε ξαφνικά καλά σαν από θαύμα! Τα ξανάφτιαξα με τη γυναίκα μου, με την οποία πηγαίναμε για διαζύγιο! Και όχι απλώς τα ξαναβρήκαμε, αλλά έμεινε και έγκυος ενώ πριν από δύο χρόνια οι γιατροί της είχανε πει ότι είναι στείρα και πως ποτέ δεν θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε παιδί! Πήρα προαγωγή και αύξηση στη δουλειά μου! Σε κάποια λαχειοφόρο αγορά για φιλανθρωπικό σκοπό, κέρδισα μία ολοκαίνουρια BMW! Και όλα αυτά, χάρη στην ευχή του βατράχου. Αποφάσισα λοιπόν να γυρίσω στο δάσος, να τον βρω και να τον ευχαριστήσω….
Έψαχνα λοιπόν με τις ώρες στο δάσος – ώρες ολόκληρες… Μέχρι που βρήκα τον βάτραχο να κάθεται κάτω από ένα δέντρο. Τον πλησίασα, του διηγήθηκα όσα καλά μου είχαν συμβεί μετά την προηγούμενη συνάντησή μας, και του είπα ότι για να του δείξω την ευγνωμοσύνη μου θα έκανα ότι μου ζητούσε. «Ότι σου ζητήσω? Είσαι σίγουρος?», ρώτησε ο βάτραχος. Μετά την καταφατική μου απάντηση, ο βάτραχος είπε: «Ωραία. Θέλω να με γαμήσεις.» Εγώ τρελάθηκα! Μα δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, του λέω. Δεν προτιμάς να μου ζητήσεις κάτι άλλο, τον ρώτησα…..
«Κοίτα», είπε ο βάτραχος, «εγώ ούτε που σου ζήτησα να με ανταμείψεις, ούτε έψαξα να σε βρω, ούτε τίποτα. Μόνος σου ήρθες να με βρεις εθελοντικά. Η θα μου κάνεις λοιπόν αυτό που σου ζητάω, ή τράβα στην ευχή του Θεού και μη μου πρήζεις τ’ αρχίδια, άσε με ήσυχο».
Τι να κάνω λοιπόν, ένιωθα υποχρεωμένος να του κάνω τη χάρη – τι στο καλό αυτός τόσα είχε κάνει για μένα. Τη χώνω λοιπόν στο βάτραχο και αρχίζω να τον γαμάω.
Καθώς σπρώχνω λοιπόν, ξαφνικά ΤΣΟΥΦ! ο βάτραχος μεταμορφώνεται σ’ ένα πεντάμορφο δεκαπεντάχρονο κορίτσι!!! ………….
Κορυφαίο ανέκδοτο!
O ΤΣΙΠΡΑΣ σε συνάντηση του με την ΜΕΡΚΕΛ
κατά την διάρκεια του επίσημου δείπνου βρήκε ευκαιρία και την ρωτά:
– Πώς τα καταφέρνεις και η διακυβέρνηση σου είναι τόσο αποδοτική και επιτυχημένη.
Δε μας λες και μας ποιο είναι το μυστικό;
– Να σου πω, το μυστικό είναι να είσαι περιστοιχισμένος από έξυπνους ανθρώπους.
Ο ΤΣΙΠΡΑΣ δείχνει προβληματισμένος και την ρωτά.
– Μα, πώς όμως θα ξέρω ότι οι άνθρωποι μου είναι πραγματικά έξυπνοι;
– Εύκολο. Θα τους κάνεις δύσκολες ερωτήσεις κρίσεως
και θα αξιολογείς τις απαντήσεις τους.
Σηκώνει η ΜΕΡΚΕΛ το τηλέφωνο της και καλεί τον Βόλφγκανγκ ΣΟΪΜΠΛΕ να παρουσιαστεί αμέσως.
– Δε μου λες Βόλφγκανγκ του λέει , αν υποθέσουμε ότι οι γονείς σου έκαναν παιδί και έστω ότι αυτό δεν είναι ούτε αδελφός σου ούτε αδελφή σου, ποιος θα ήταν;
– Εύκολο, θα ήμουν εγώ, απαντά ο Βόλφγκανγκ ΣΟΪΜΠΛΕ .
Γυρνάει η ΜΕΡΚΕΛ στον ΤΣΙΠΡΑ και του λέει:
– Βλέπεις; Είναι έξυπνος.
Ο ΤΣΙΠΡΑΣ επιστρέφει στην Ελλάδα και καλεί στο γραφείο του τον ΤΣΑΚΑΛΩΤΟ.
– Δε μου λες ρε ΕΥΛΕΙΔΗ , αν υποθέσουμε ότι οι γονείς σου έκαναν παιδί και έστω ότι αυτό δεν είναι ούτε αδελφός σου ούτε αδελφή σου, ποιος θα ήταν;
Ο ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ κομπιάζει και απαντά:
– Πρόεδρε, να το ερευνήσουμε λίγο το θέμα και επανέρχομαι.
Βγαίνει έξω ο ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ, πάει βρίσκει τους συμβούλους του, τους ρωτά μα όλοι τους ήταν ανίκανοι να απαντήσουν.
Στον διάδρομο συναντά βιαστικό τον ΝΙΚΟ ΠΑΠΑ και τον σταματά.
– Δε μου λες ρε ΝΙΚΟ, αν υποθέσουμε ότι οι γονείς σου έκαναν παιδί και έστω ότι αυτό δεν είναι ούτε αδελφός σου ούτε αδελφή σου, ποιος θα ήταν;
– Εύκολο, θα ήμουν εγώ, του απαντά εκείνος.
Τρέχει ο ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ στο γραφείο του πρωθυπουργού, ανοίγει την πόρτα και του λέει:
– Πρωθυπουργέ μου, σχετικά με εκείνο το πρόβλημα που μου θέσατε,
βρήκα την απάντηση.
Η απάντηση είναι ο ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΣ.
Τότε σηκώνεται έξαλλος ο ΤΣΙΠΡΑΣ ,
τρέχει προς το μέρος του ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΥ
και με βροντερή φωνή του λέει:
– Όχι ηλίθιε, η σωστή απάντηση είναι ο Βόλφγκανγκ ΣΟΪΜΠΛΕ
Μετά τα ΠΑΛΛΟΜΕΝΑ ΠΕΗ ήρθε η ώρα των… ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΦΕΡΕΤΡΩΝ!!!!!!
Ναι, καλά διαβάσατε!
Μετά τον μαλάκα τον Φαμπρ, μάς φέρνουν τώρα την ηλίθια την Όνο. Πάλι τέχνη θα μάς κάνουν! Αυτή τη φορά η Όνο θα χρειαστεί 100 φέρετρα για την τέχνη της! Ω, πόσο τυχεροί θα πρέπει να αισθανόμαστε!!!
Λένε ότι υπάρχει χορηγός (γραφείο τελετών) που θα «βάλει» τα 100 φέρετρα. Να το δούμε αυτό.
Αλλά και πάλι, έχουμε ζήσει πολλές φορές στο παρελθόν, περιπτώσεις που υπήρχε χορηγός, αλλά το Υπουργείο Πολιτισμού (ή η ανάλογη κάθε φορά δημόσια υπηρεσία) έσκαγε ωραία εκατομμυριάκια (για αμοιβές, έξοδα παραστάσεως κλπ).
Είστε πεπεισμένοι ότι δεν θα πληρώσουμε δεκάρα από την κρατική τσέπη γι αυτή την αηδία; Εγώ όχι.
Αλλά κι έτσι να είναι (να υποθέσουμε ότι εμείς, ο λαός, δεν θα επιβαρυνθεί ούτε ένα ευρώ) ποιος τους είπε ότι έχουμε ανάγκη τέτοια τέχνη;
Και τελικά… Ποιος διαλέγει αυτούς τους αστείους (τους Φαμπρ και τις Όνο); Ποιος έχει αυτές τις ωραίες ιδέες;
Ποιος τους είπε ότι ψοφάμε για (τέτοιου είδους) τέχνη;
Και πολύ περισσότερο (αν ξοδέψουμε, τελικά, χρήματα) ποιος είναι αυτός που αποφασίζει να ξοδέψει τα ωραία (και λιγοστά) λεφτουδάκια μας σε τέτοιες μαλακίες;;;;;;;
Δεν υπάρχουν άλλοι τρόποι να ξοδευτούν; Σε γάζες και οινόπνευμα, ας πούμε, που δεν έχουν στα νοσοκομεία μας; Μας περισσεύουν και δεν ξέρουμε τι να τα κάνουμε;
Στη μαλάκω πάνε να δώσουν;;;;;;;;;;;
Σε άλλη χώρα (που υποθετικά θα είχαν τη δική μας δεινή οικονομική κατάσταση) ιθύνοντες που θα εξέφραζαν τέτοιες ηλίθιες και σπάταλες ιδέες, θα είχαν πάει φυλακή!!!!
Αφού ΟΛΟ το καλοκαίρι το παιδεύαμε, κάθε μέρα βρίσκαμε και μία νέα ιδέα, κάναμε μία αναγγελία, ανακαλύπταμε μια ευφυή λύση, φέρναμε μία μικρή ή μεγαλύτερη αλλαγή ….
… τελικά ήρθε το τέλος του καλοκαιριού για να κατεβάσουμε ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΑ ΙΔΕΑ και να δώσουμε την μία και τελική λύση!!!!!!!!
Ή μήπως… ΧΑΡΙΣΤΙΚΗ ΒΟΛΗ;;;
Υ.Γ.1 Και πόσο μακάκες πρέπει να αισθάνονται αυτοί που έφτυσαν αίμα, ίδρωσαν και κουράστηκαν για να περάσουν (και μάλιστα πρώτοι ή με υψηλή βαθμολογία) σήμερα, χτες, με το ισχύον σύστημα;;;
Υ.Γ.2 Και, ειλικρινά, πόσοι Έλληνες πιστεύουν, με το χέρι στην καρδιά, ότι (αν τελικά γίνει και ισχύσει) θα γίνει σωστά και θα είναι προς το καλύτερο;
Υ.Γ.3 Αυτό το «χωρίς εξετάσεις στα Πανεπιστήμια» το έχουμε ξαναζήσει εμείς οι παλιοί… Το 1977 (πολύ λίγοι θα το θυμούνται αυτό) όταν εφαρμόστηκαν για πρώτη φορά οι εισαγωγικές εξετάσεις για το Λύκειο!!! Ναι, καλά ακούσατε, παραξενεύεστε γιατί δεν το προλάβατε ή δεν το θυμάστε οι περισσότεροι… Δίναμε ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΕΣ εξετάσεις (όπως οι μετέπειτα πανελλήνιες) ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΥΜΕ ΣΤΟ ΛΥΚΕΙΟ, γιατί μετά «θα μπαίναμε ελεύθερα στο Πανεπιστήμιο»!!! Έτσι ήταν το σχέδιο και η εξαγγελία! Γράψαμε λοιπόν από το Γυμνάσιο προς το Λύκειο-Πανεπιστήμιο. Και περάσαμε… όλοι! (άψογο σύστημα!
Σημείωση: είχαμε γράψει ΚΑΙ εξαγωγικές/απολυτήριες στο Γυμνάσιο (για να πάρουμε απολυτήριο Γυμνασίου!!!) ΠΡΙΝ γράψουμε ξανά εισαγωγικές για το Λύκειο!!!!!!!!. Δηλαδή, για να το κάνω πιο ξεκάθαρο: εμείς τα 15χρονα (κι όχι 18χρονα!) το 1977 δώσαμε ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ εξετάσεις μέσα στο καλοκαίρι: Μία για να ΒΓΟΥΜΕ από το Γυμνάσιο και μία για να ΜΠΟΥΜΕ στο Λύκειο (και συνεπώς «ελεύθερα» στο Πανεπιστήμιο στη συνέχεια). Όσοι είναι της «κλάσης του ’80» θα το θυμούνται, γιατί το έζησαν, και θα με συνδράμουν… (Για να το κάνω και πιο δραματικό, κάποιοι είχαμε δώσει και εξετάσεις για να ΜΠΟΥΜΕ στο Γυμνάσιο!!!)
Υ.Γ.4 Από το 1980 (και τις πρώτες Πανελλήνιες) πόσες φορές άλλαξαν τα πράγματα; Το «κλασσικό» και το «πρακτικό», το «Γενικό» και το «Τεχνικό», το «Θεωρητικό» και το «Θετικό»;;; Τα %$#^ του Καράμπελα και το &$&%$ της Χάϊδως!!! Μετά, οι κατευθύνσεις, οι δέσμες, οι συγκλίνουσες και αποκλίνουσες, οι κατηγορίες, οι ομάδες, του τράγου τα κέρατα!
Πόσες φορές άλλαξαν; Γιατί καθένας που έπαιρνε την καρέκλα έπρεπε σώνει και καλά να αλλάξει και κάτι; Για να μείνει στην Ιστορία; Σαν αναμορφωτής της Παιδείας μας; Γιατί όλοι κατέστρεφαν και δεν δημιουργούσαν; Γιατί 40 χρόνια μετά, διαπιστώνουμε ότι όλα ήταν και είναι λάθος; Γιατί όλοι κατέστρεφαν και δεν δημιουργούσαν!
Γιατί κάθε χρονιά (ή το πολύ κάθε δύο χρονιές) αλλάζουμε το σύστημα; Άρα ήταν λάθος το πριν. Και αφού το αλλάζουμε τώρα (επειδή ήταν λάθος το πριν δύο χρόνια) γιατί θα μας το αλλάξει ο επόμενος σε δύο χρόνια; Γιατί – απλά – ήταν λάθος ΚΑΙ η αλλαγή που κάνουμε σήμερα. Άρα, αφού θα μας το αλλάξει ο επόμενος, ας μη το αλλάξουμε σήμερα. Ή, μήπως, «αφού θα μας το αλλάξει ο επόμενος, ας το αλλάξουμε κι εμείς σήμερα»;;; (το τελευταίο σκεπτικό είναι και το πιο πικρό και άθλιο…).
Ε, άσ’ το το «τιμημένο» και μη το «τιμάς» άλλο πια! Αρκετοί πέρασαν και αρκετά το «τίμησαν» (ασέλγησαν πάνω του)! Αφού δεν φτιάχνει με τίποτα, αφού δεν ξέρεις να το φτιάξεις, άσ’ το έτσι όπως είναι. Γιατί… θα το «τιμήσεις» χειρότερα!!!!!!!
Κι έρχεσαι και κάνεις τον απολογισμό: Τι άλλαξε τα 40 τελευταία χρόνια; Τι βελτιώθηκε; Πόσο προοδεύσαμε; Πόσο καλύτερους επιστήμονες παραγάγαμε;;;;;;;
Ο σπουδαίος Θεσσαλονικιός πεζογράφος, μεταφραστής, δημοσιογράφος, διευθυντής εφημερίδων κλπ, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, γελοιοποιεί τις ηλιθιότητες της περιθωριακής φυλλάδας «ΑΥΓΗ», για τους Ολυμπιονίκες, με ένα εκπληκτικό άρθρο. Απολαύστε το:
Μετά από τρίμηνο ταξίδι, το πλοίο αράζει σε κάποιο λιμάνι. Το πρώτο μέλημα του καπετάνιου, μετά από πολύ καιρό αγαμίας, είναι να πάει σε κάποιο «σπίτι».
Βρίσκει ένα κυριλέ με όμορφες κοπέλες, μπαίνει μέσα και επιλέγει μια θεογκομενάρα. Την ανεβάζει τρέχοντας στο δωμάτιο βγάζοντας βιαστικά τα ρούχα του.
Την ξαπλώνει στο κρεβάτι και αρχίζει να της κάνει άγριο και αχαλίνωτο σεξ.
Κατά τη διάρκεια που έκαναν έρωτα, ο ναυτικός βλέπει τα δαχτυλάκια των ποδιών της κοπέλας να μαζεύονται και να τεντώνουν ρυθμικά και πλήρως συντονισμένα με τις κινήσεις του.
Δεν έδωσε προσοχή, αλλά όταν τελείωσαν, κυριευμένος από περιέργεια της λέει:
– «Με συγχωρείς αν γίνομαι αδιάκριτος, αλλά είμαι ναυτικός πάνω από 20 χρόνια, και έχω επισκεφθεί πολλά μπουρδέλα, σε διάφορες χώρες, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω αυτό το βίτσιο που έχεις, με τα δαχτυλάκια των ποδιών.»
– «Θα σου πω» αποκρίνεται εκείνη.
«Κάνω πάνω από 10 χρόνια αυτό το επάγγελμα…αλλά πρώτη φορά με παίρνουν με καλσόν»
Follow Us:
Twitter Facebook RSS